Blog van Arjan Berkhuysen

GPS en een innerlijk kompas

donderdag 5 juni 2014
Blog van Arjan Berkhuysen

?

In een rechte lijn liep hij de grote leegte in. De weersomstandigheden waren zo dat je de horizon niet meer kon zien. Dan gaat de zee gewoon over in de lucht. Er stond geen wind, dus het water was een grote spiegel. En daar stapte hij zonder twijfel recht op af. Om de paar stappen keek hij op zijn GPS en dan weer vooruit. Wij liepen er keuvelend achteraan.

 

Dit was afgelopen maandag. Ik liep met de oprichter van de Waddenvereniging, Kees Wevers, en schrijver Kester Freriks het wad op onder Oosterend. We liepen een stuk van de wadlooptocht tussen de vaste wal en Terschelling. Kester Freriks gaat een boek schrijven over de afgelopen vijftig jaar wadden. Je zou kunnen zeggen dat het een boek wordt dat start waar het recente boek van Mathijs Deen, ‘De Wadden’, eindigt. Het jubileum van de Waddenvereniging in 2015 is aanleiding voor het boek.

 

Ik vroeg Kees waarom hij om de paar stappen op de GPS keek. Kees is nog steeds fanatiek wadloper en hij antwoordde dat dit een gewoonte is. Vroeger was er natuurlijk nog geen GPS en moest je voortdurend op je kompas kijken om te voorkomen dat je van de route afwijkt. De GPS vertelt dat je weer 20 meter op moet schuiven, maar een ouderwetse kompas doet dat niet. En als je wil oversteken op de plek waar die het minst diep is, kan dat heel veel uitmaken.

 

Toen we de brede geul, het Oosterom, waren overgestoken genoot ik van de plek. De tijd houdt op, de ruimte om je heen is magisch. Tot Kees ons tot de orde riep. Tijd om terug te lopen, het water kwam weer op. Dat gaat razend snel, je ziet meters drooggevallen platen in een paar seconden weer onder het water verdwijnen. En in rechte lijn liepen we weer terug richting Boschplaat. Ik vond het wel symbolisch, hoe Kees de koers uitzet en daar vervolgens geen meter van afwijkt. Die koersvastheid heb je natuurlijk ook nodig als je zo’n beweging in gang zet.

 

En dat brengt mij natuurlijk op onze eigen nieuwe koers! De komende jaren willen wij meer mensen betrekken bij Werelderfgoed Waddenzee. We zorgen dat ook de jeugd het vonkje Waddengevoel mee kunnen krijgen. We zorgen er voor dat we het Waddengebied  verrijken met projecten als de vismigratierivier. En daarnaast blijven we natuurlijk waken voor activiteiten met grote impact op het gebied. Het gaat dan niet om vergunningen voor schuurtjes op een eiland, maar om zaken als zoutwinning en vaargeulverdiepingen. Daarbij zal ook ik als directeur van de vereniging op kompas moeten lopen. Ik zie dat als een innerlijk kompas, want ik geloof gewoon in die koers en heb er zin in. Mijn uitdaging is om alle wadliefhebbers mee te krijgen op die koers. De vraag is, doe ik dat in rechte lijn, of loop ik heen en weer om mensen op die koers te blijven wijzen? Dat laat ik aan mijn innerlijke kompas over.



“Grootse natuur in een klein land”