Blog van Arjan Berkhuysen

Bleker Light en Griend

donderdag 17 april 2014
Blog van Arjan Berkhuysen

Midden in de nacht werd ik wakker van oorverdovend gekrijs, van duizenden meeuwen, en een snurkende boswachter. Aan dat moment moest ik denken toen ik Sharon Dijksma’s nieuwe natuurvisie las.

 

Ik mocht met tentje overnachten op Griend. Zo’n kans krijg je maar zelden, dus toen ik werd gevraagd voor een interview op Griend riep ik ja voordat ik in mijn agenda had gekeken. Ik vaar er vanaf Terschelling bijna dagelijks langs en zie het dan liggen als een onbereikbaar goed. Een onbewoond eiland in Nederland, een eilandje waar je eigenlijk niet mag komen. En ik mocht daar een klein tentje opzetten. Hoe geweldig is dat?! Nou, inderdaad, het is geweldig.

 

Ik genoot toen we het eiland bijna niet konden vinden, door de dikke vette mist, en ik op afstand al het enorme kabaal van meeuwen hoorde. Ik genoot toen we uiteindelijk het wad afstapten, het zand opliepen en tussen de ruige begroeiing even onze rugzakken neerzetten. Het voelde een beetje als ontdekkingsreizigers. Geen bordjes die vertellen waar je heen moet, niemand aan wie je dat kon vragen (de boswachter was er nog niet) en je hebt het idee dat je iets te overwinnen hebt. Ik genoot ook toen ik een plek ging uitzoeken voor mijn tent. Een heel eiland voor je voeten, hoera! Nou ja, bijna dan, omdat er ook een huisje was met een cameraploeg er in en een boswachter die zijn tent vlak naast de mijne had gezet, maar toch.

 

In de nieuwe natuurvisie heeft staatssecretaris Dijksma het vooral over ‘natuurinclusief denken’. Zij wil dat natuur midden in de samenleving staat, en dat natuur altijd wordt ‘meegenomen’. Als we nieuwe wijken bouwen, landbouw inrichten en dijken maken, moeten we dat zoveel mogelijk met natuur doen.  Ik ben het daar helemaal mee eens. En het is goed als dat zoveel mogelijk vanuit de mensen zelf komt, dan mensen zich daar bij betrokken voelen. Daar ben ik het ook helemaal mee eens. Sterker nog, ik denk dat we in het Waddengebied al een tijd lang de visie van Dijksma aan het invullen zijn. De eilander economieën draaien al bijna volledig op natuurbeleving, er wordt volop geëxperimenteerd met natuurlijke oplossingen voor waterveiligheid en we versterken de natuur met projecten als de Vismigratierivier. En de Waddenvereniging, die regionaal lang bekend stond als de hindermacht werkt nu samen met lokale ondernemers om mensen het bijzondere van het wad te laten ervaren. Wij zijn goed bezig blijkbaar!

 

Maar nu Griend. Wat betekent de visie voor een plek als Griend? Daar valt niet zoveel meer ‘natuurinclusief te denken’. Het eiland is een investering in gezonde natuur die mogelijk maakt dat je op andere eilanden wel gewoon de natuur in kan. Moeten we dat meer ‘mensinclusief’ gaan maken? Ik denk niet dat ze dat bedoelt, maar hoe we met dergelijke dilemma’s om moeten gaan in gebieden die niet agrarisch of verstedelijkt zijn vind je niet in deze visie. Hoe ontsluit je gebieden voor beleving en de samenleving zonder het onmogelijk te maken voor duizenden broedvogels die geen alternatieven hebben? Daar moet verder over worden nagedacht, anders is deze visie niet meer dan, zoals een collega het uitdrukte, een Light versie van het beleid van de vorige staatssecretaris Bleker. De boswachter snurkt, je hoort een hoop gekrijs en ineens word je wakker – hier gaat iets niet goed.

 

Foto: Grote sterns op Griend, Rijkswaterstaat



“Natuurkrachten geven het landschap vorm, telkens anders.”