Blog van Arjan Berkhuysen

Lekker lobbyen

donderdag 28 augustus 2014
Blog van Arjan Berkhuysen

?

Bij het cafe tegenover het Binnenhof in Den Haag kregen we vegetarische bitterballen. Heel heet, best lekker en verantwoord. Ik bleef maar dooreten, want ik wachtte op het moment dat je na een flinke hoeveelheid vet en mosterd denkt: ‘nu is het wel genoeg’. Dat moment kwam niet, zo verantwoord waren ze. Er waren zelfs ballen bij met kokos er op. En ergens is dat toch niet echt bevredigend. Want het voldoet niet aan je verwachting. De naam bitterbal bracht mij op het verkeerde pad denk ik, anders had ik het gewoon lekker gevonden.


Namen en woordkeuzes zijn belangrijk, want ze scheppen een verwachting. Zo vind ik bijvoorbeeld de naam bruinvis zo jammer voor het dier. Het is in feite een walvisachtige, broertje van de dolfijn. Voor ons Nederlanders klinkt dat veel exotischer. Maar de naam bruinvis schept heel andere beelden dan exotische. En zo weten weinigen in Nederland dat wij zulke exotische dieren rond hebben zwemmen.


Met de vegetarische bitterbal in de mond luisterde ik naar kamerlid Stientje van Veldhoven, die Wyke toesprak. Wyke Smit neemt helaas afscheid als lobbyiste voor natuurorganisaties in Den Haag. Stientje prees haar vermogen om kamerleden snel van de juiste informatie te voorzien. Stientje had het daarbij over de verwarrende associatie die het woord lobbyist oproept. Mensen hebben daar vaak een negatief beeld bij. Iets van achterkamertjes en stiekems. Maar volgens Stientje hebben de lobbyisten gewoon een belangrijke functie om politici van informatie te voorzien. Die zijn vervolgens mans genoeg om te beoordelen waar men wel of niet op kan bouwen.

 

In dat licht ben ik afgelopen weken ook lobbyist geweest. Ik heb rondgevaren met politici, uit provincies en Den Haag. Ik heb rondgelopen op het wad met topambtenaren en wethouders. Soms op uitnodiging van de mensen zelf, soms op uitnodiging van de Waddenvereniging. Alles gewoon heel transparant en open. Want ik vind inderdaad dat je als belangenorganisatie best mag meegeven wat je graag anders wilt zien, en hoe het volgens jou beter kan; waarom het beheer van de Waddenzee beter moet, waarom er geen windmolens vlak boven Ameland moeten staan, waarom er toch echt projecten als de vismigratierivier moeten komen. Het geluk dat ik dan heb, als directeur van de Waddenvereniging, is dat je dat dan het best kan doen op het wad zelf. Mensen verbazen zich dan over de enorme hoeveelheid zeehonden, men is even stil als de zon ineens door de wolken in het water weerspiegelt. En als je op dat moment ook nog eens echt lekkere hapjes serveert die aan de verwachtingen voldoen, dat gaat er iets goed. Terschellinger kaas, zeekraal, kokkels, helemaal af. Misschien even lekker, maar voor mij toch wat bevredigender dan een vegetarische bitterbal in Den Haag.



“Dynamiek van zand, zee en luchten.”