Blog van Josje Fens

Vast in het wad

vrijdag 28 oktober 2011
Blog van Josje Fens

Na ruim een maand is het zover, ik mag het veld weer in. Het is tijd om de verankering van het zeegras weg te halen. Nu zal blijken of het zeegras de stormen van de afgelopen weken overleefd heeft en of het zaad daadwerkelijk is verdwenen uit de zakken. Met de twaalf vrijwilligers, dezelfde die ook mee gingen oogsten en zaaien, gaan we de klus klaren. 540 zakken, 1080 drijvers en 560 PVC-buizen moeten we in één weekend van het wad af zien te halen.


We beginnen in Uithuizen samen met een journalist van Vroege Vogels, Rolf. Het is bijna zonde de paaltjes weer uit zee te halen, de meeste zijn begroeid met zeepokken en mosseltjes. Soms zit er zelfs al een kleine anemoon op. Ook het net met zeegras wordt al drukbezocht door de zeebewoners. Vlokreeftjes, wadslakjes, jonge alikruikjes er kruipt van alles in rond. Veel zeegras is al uitgespoeld, het resterende gras is bruin. Dit beeld klopt precies met de natuurlijke voortplanting van zeegras. Bij los drijvend zeegras rijpt het zaad in de stengel. Is het zaad gerijpt, dan valt de stengel langzaam uit elkaar.


Rolf is erg onder de indruk van onze toewijding. Het veld bij Uithuizen ligt behoorlijk ver van de dijk. Alle zakken, drijvers en buizen moeten we lopend, bij laag water, ophalen  Vlak onder de dijk is het erg slikkig en moeten we bijna een van onze vrijwilligers op het wad achterlaten! Annefloor, Annkatrin en ik dachten een veilige route naar de kant ‘gelezen’ te hebben, maar niets is minder waar. In volle vaart rijden we de kruiwagen vol buizen en drijvers de blubber in en verdwijnen Annefloor en Annkatrin tot hun heupen in de blubber. Met een touw en vereende krachten weten we ze uiteindelijk weer los te krijgen. Luister de reportage van Vroege Vogels na.


Weer veilig en compleet op de dijk met de eerste 180 buizen en zakken is het tijd om deze goed schoon te maken. Volgend jaar gebruiken we namelijk grotendeels dezelfde materialen. Na Uithuizen is het zwaarste werk gedaan. Op Schiermonnikoog loopt alles gesmeerd, de routine komt er al goed in. We belonen onszelf met een sleepnetexcursie aan het Noordzeestrand. Met een bescheiden netje vangen we platvissen, sprotjes, garnalen en meer dan vijftig (!) zeenaalden. Die zeenaalden zullen ook blij zijn als het zeegrasproject slaagt.


Na dit intermezzo is het bij Balgzand weer hard werken. De dijk is hier erg steil en het gebied goed slikkig. Maar we hebben het gered, als twaalf moddermonsters staan we na ongeveer twee uur hard doorwerken langs de dijk, met een aanhangwagen vol met de laatste drijvers en buizen. Naar schatting zijn er niet meer dan tien zaadzakken losgeraakt de afgelopen maand. Alle andere zakken zaten nog netjes aan hun paaltjes. Een geslaagde proefopzet dus, nu afwachten of het zeegras in het voorjaar op komt. Spannend!

 

Foto's van het oogsten, zaaien en het verwijderen van de netjes + verankering vindt u op Facebook (openbaar).