Blog van Josje Fens

Laat de zeehond zee-hond zijn

vrijdag 17 februari 2012
Blog van Josje Fens

?

Afgelopen week hoorde ik twee verhalen over jonge zeehondjes. Een lid van onze ledenraad vertelde een mooi verhaal dat zij ooit een jonge zeehond had gevonden. Ze maakte zich zorgen om het beest, maar besloot eerst eens even te kijken wat het zou doen. Ze ging samen met haar vriendin stilletjes in de duinen een boterhammetje eten en hield ondertussen de zeehond in de gaten. Op een gegeven moment zagen ze vanuit de geul een zeehondenkop opduiken. Voorzichtig kwam de zeehond dichterbij. Met een argwanende blik naar de bezoekers kroop ze het strand op. Daar sommeerde ze haar kind een ander plekje te zoeken. Duidelijk was dat de moederzeehond haar jong niet vergeten was. Opgelucht aten de twee vriendinnen hun broodje verder. Met een mooi  verhaal keerden ze terug naar huis.

 

Een ander lid van onze vereniging vertelde mij een heel ander verhaal. Er was een zeehond gevonden in de jachthaven. De zeehondenopvanger van het eiland was gaan kijken en had gezien dat de jonge zeehond niet alleen was, in de geul kwam zo nu en dan de kop van de moeder boven. Hij besloot de zeehond te laten liggen in het vertrouwen dat de moeder hem zou komen ophalen. Maar het liep anders. Een zeehond in de jachthaven! Dat ging als een lopend vuurtje. In korte tijd stond de pier vol met mensen die allemaal een blik op de zeehond wilden werpen. Hun honden sprongen er vrolijk omheen. Uiteindelijk moest toch besloten worden de zeehond op te vangen, de moeder zou met al die drukte nooit durven terug te komen.

 

Ondanks dat in beide gevallen het jong het overleefd heeft, vind ik het eerste verhaal zoveel mooier dan het tweede. En helaas hoor ik steeds meer verhalen  in de sfeer van het tweede. Mensen die na een storm direct het strand uitkammen op zoek naar zeehonden. Een collega zag mensen met gevaar voor eigen leven achter een zeehond aan rennen van ijsschots naar ijsschots. Het beeld lijkt te bestaan dat zodra een zeehond zich aan ons laat zien, hij in gevaar is en gered moet worden. Sommige pleiten daarom voor het afsluiten van stukken strand om over-opvang te voorkomen. Ik zou dat verschrikkelijk zonde vinden. Volgens mij is het strand groot genoeg voor de zeehond en de mens. Het is toch prachtig om van een afstand de zorg van een zeehondenmoeder voor haar jong te kunnen zien! Maar dan moeten we wel een goed evenwicht vinden met elkaar. Laten we beginnen met uit te leggen wat je moet doen als je zeehond op het strand vindt, en hoe je herkent of het dier niet gewoon aan het rusten is, of op z'n moeder wacht. Daar ligt volgens mij een rol voor de zeehondenexperts. Maak duidelijk dat niet elke zeehond op het strand hulp nodig heeft en laat de zeehond zeehond zijn!