Blog van Josje Fens

Wanderdune

donderdag 6 september 2012
Blog van Josje Fens

Afgelopen week heb ik in mijn huis geslalomd tussen dozen regenjassen, geprobeerd twintig paar wadschoentjes droog te krijgen en foto’s uitgezocht. De tweede ronde oogsten en zaaien staat alweer voor de deur!

 

Eerst nog even terugkijken op ons avontuur op Sylt. Omdat de oogst zo voorspoedig verliep, hadden we zondag vrij. Ik vertelde aan een van de medewerkers van Schutzstation Wattenmeer dat Karsten Reise ons had uitgenodigd voor een excursie door de ‘wanderdune’. ‘Oooh Karsten!’, was de reactie ‘Hij is de ‘paus’ van de Waddenzee! Laat al je andere plannen varen en ga met hem mee!’ Een duide-lijker advies konden wij niet krijgen.


De ‘wanderdune’ zijn een stuk of drie hele grote, hoge duinen op een van de ‘bredere’ delen van het eiland Sylt. Deze duinen liggen zo’n 300 jaar uit elkaar. Ze ‘lopen’ namelijk met zo’n 3 a 4 meter per jaar en steken zo in een jaar of 1200 het eiland over. Iedere 300 jaar verdween een van die duinen de Waddenzee in, en iedere 300 jaar ontstaat er aan de Noordzeezijde een nieuwe. Een prachtig natuurlijk proces, maar wel een beetje onpraktisch als je je huisje een beetje ‘sauber’ wit houden. Vandaar dat de laatste duin inmiddels beplant is en niet meer wandelt. Gelukkig duurt het nog ongeveer 300 jaar tot de volgende duin bij de bebouwing aankomt. “En wie weet hoe men dan over natuurbescherming denkt”, zegt Karsten lachend. Hij zou het liefst zien dat mensen weer houten huizen zouden bouwen die ze ieder jaar gewoon een paar meter opschuiven, zodat ze mee bewegen met de natuurlijke beweging van het eiland.

 

Dat we deze duinen in mogen komt door de aanwezigheid van Karsten, de duinen zijn verboden terrein voor toeristen op het eiland. Aan de ene kant om de natuur te beschermen, maar aan de andere kant ook om te voorkomen dat de duinen teveel open zouden komen en gaan stuiven. Het voelt toch vreemd om zo’n prachtig en uniek stuk natuur zo af te schermen van de beleving van mensen. Het is prachtig om door een duingebied te lopen waar de paden die er zijn door schapen zijn uitgesleten, maar het is ook zonde dat er niet meer mensen van dit bijzondere natuurverschijnsel kunnen genieten.