In memoriam Wietske Jonker - ter Veld

Op 17 mei is Wietske Jonker - ter Veld op 78-jarige leeftijd overleden aan de gevolgen van ALS.

Naast een veelheid aan functies als PvdA-politica in het provinciale en lokale bestuur en activiteiten op het gebied van natuurbescherming was zij meer dan tien jaar de bevlogen secretaris van de Ledenraad van de Waddenvereniging, een functie die ze met inzet en toewijding vervulde. Ook op andere terreinen leverde Wietske grote bijdragen aan de Waddenvereniging. Zo was Wietske zeer betrokken bij de problematiek rond gaswinning in de Waddenzee en ook onderwerpen als het JSF-dossier en de gevolgen van militaire oefenvluchten en geluidsoverlast voor de natuur op de Wadden hadden haar actieve aandacht. Het aantal onderwerpen waar Wietske zich op richtte, is eigenlijk te groot om op te noemen. De betrokkenheid van Wietske Jonker - ter Veld bij de vereniging dateert al van tientallen jaren geleden. Tot op het laatst voelde ze zich met de Waddenvereniging en Wadden zeer verbonden.


Jan de Boer, mede-ledenraadlid, woonde dicht bij Wietske in de buurt. Meestal reisden ze samen naar ledenraad- en andere bijeenkomsten. Jan: 'In de loop der tijd is er een band ontstaan die haar overlijden voor mij persoonlijk extra verdrietig maakt. Maar ook op vele anderen heeft Wietske grote indruk gemaakt.'

 

Betrokken en standvastig

Jan Castelein als jarenlang voorzitter van de Ledenraad herinnert zich Wietske als volgt:

'Vanaf de oprichting van de Ledenraad van de Waddenvereniging vormden Wietske, Hans (Domburg) en ik (Jan Castelein) het ‘dagelijks bestuur’ van de Ledenraad. Het betekende dat wij de vergaderingen voorbereidden, notuleerden en data afspraken maakten. Toen Hans en ik terugkeken op onze samenwerking was het eerste wat wij memoreerden dat Wietske een enorme betrokkenheid had, niet alleen bij de Waddenvereniging maar bij alle natuurzaken waarvoor zij zich inzette. Ze kon ook zeer standvastig zijn, zoals bijvoorbeeld bij het verzet tegen de uitbreiding van Groningen Airport: zelfs al was het maar één vleermuis geweest die daardoor in het gedrang zou komen, Wietske hield vol. Dat deed ze ook bij zaken die ze misschien niet helemaal zag zitten. Ons staat nog bij dat de tocht die we met de Ledenraad maakten in de Kroonpolders op Vlieland, waarbij we een aantal tientallen meters op blote voeten door het ijskoude water moesten waden, niet echt haar ding was. Maar ze zette wel door.'

 

Vouwfiets, valhelm en schetsboek

'Wietske had een enorm netwerk, een encyclopedische kennis inzake (natuur)wetgeving en een gigantisch geheugen. Dat bleek ook wel uit de enorme bergen met documentatiemateriaal die her en der in haar huis zwierven. Ze wist op alles een antwoord en wist altijd de juiste weg. Ook letterlijk, altijd vergezeld van haar vouwfiets, haar valhelm en schetsboek. Oké, ze kon breedsprakig  zijn en soms in herhalingen vallen,  maar het docerende hoorde wel bij haar. Ze had talloze procedures doorlopen en toen de wetgeving de realisering van de vismigratierivier in de weg stond, had Wietske wel een kennis die de juiste oplossing kon aandragen: ik vraag het wel even aan die en die in Den Haag of in Brussel. Wietske was een plezierig mens om samen mee te werken, hield niet van macho denkers maar was voorstander van de consensus. Wietske kon soms ook schalks uit de hoek komen. Anekdotes uit het verleden, zowel actievoerend, uit haar werkzaam leven maar ook privé,  kon ze vertellen met een glimlach op haar gezicht. Het was duidelijk dat ze daar nog steeds plezier in had.'

De Waddenvereniging heeft met Wietske een betrokken, creatieve, onwrikbare, overtuigende natuurliefhebber verloren.

Publicatiedatum: 17-06-2021